Kerstdiner

Dinsdagavond hebben Maren, Samuel en ik onszelf getrakteerd op een kerstdiner. Op het menu stonden als voorgerecht een salade, als hoofdgerecht wok en als dessert verse chocolademousse.

We zijn rustig met een aperitiefje begonnen en hebben een spelletje gespeeld wat Samuel "Korkenspiel" noemde. De bedoeling was dat je met de benen open tegenover elkaar ging zitten, met tussen je benen een bierflesje en daarop een kroonkurk. Dan moest je om beurt met een andere kroonkurk proberen de kurk van de andere zijn bierflesje te werpen. Lukte je dat, dat moest de ander drinken. We hebben het even geprobeerd, maar toen Maren en ik merkten dat Samuel daar veel beter is was dan ons, hebben we heb maar voor bekeken gehouden.

Samuel tijdens het bierspelletje

Maren

Maren, ik en de zelfgemaakte kerstboom

schaduw van de kerstman en z'n rendier

Na het fameuze spel hebben we gegeten en een paar foto's gemaakt. Toen we na het dessert, chocolademousse met M&M's, een beetje aan het kletsen waren hoorden we plotseling de voordeur opengaan. Alle 3 bevroren we ter plaatse en niemand waagde het om te gaan kijken wat er gaande was. Enkele seconden later verscheen Markus in de deuropening en waren we zowel verbaasd als opgelucht. Normaal gezien zou hij pas de volgende dag komen, maar hij was van gedacht veranderd. Daarna hebben we elkaars reisfoto's bekeken en man, toen werd ik me ervan bewust dat ik toch eens meer zou mogen reizen hoor. Samuel is bijvoorbeeld al in Peru en in Australië geweest. Dat zal moeten wachten tot ik ooit rijk ben vrees ik.

Maren die probeert "proper" chocolademousse op te scheppen


Samuel en de knalroze Disneyserviette

Nadat we tegen half 12 de afwas hadden gedaan besloten we om stilletjes aan naar bed te gaan, want de volgende morgen zat er alweer een nieuwe lesdag aan te komen.

Van kwart voor 4 tot kwart na 6 hadden we de les "Textproduktion". Dat is het vak waarvoor ik vorige week een "Referat" moest houden. Deze week moesten er 4 mensen een spreekbeurt houden, wat we al niet zo goed zagen zitten. Nadat de eerste 2 geweest waren kreeg ik hoop. Ze hadden hun aan de tijdslimiet gehouden en het zag er dus naar uit dat de les op tijd zou kunnen eindigen, maar dat was buiten Phibel en Mar gerekend. Die hadden beide 50 minuten nodig en tijdens de laatste spreekbeurt werd het ons eigenlijk allemaal wat te veel. Mar, een Spaans meisje, had zoveel moeite om uit haar woorden te geraken dat het eigenlijk niet meer mooi was. We moesten ons echt inhouden van lachen, wat me eerlijk gezegd niet steeds lukte. Het meisje probeerde haar best te doen, maar sorry kind, probeer de volgende keer ietsje harder, want het was helemaal niet aangenaam om naar je te luisteren.

Toen we 20 minuten later dan verwacht uit de les kwamen werden we buiten door een sneeuwtapijt verrast. Heerlijk, die krakende sneeuw onder je voeten te horen. Eens aan de bushalte aangekomen bleven we maar wachten op bussen, maar niet eentje kwam eraan. Even later hoorde ik een Duitser zeggen, "Ja mensen, als het sneeuwt dan rijden de bussen niet door de universiteit, ze snijden dan de weg af." Ja tof, wat is dat nu weer voor een regeling. Ik dacht dat ik de oplossing had gevonden door naar Samuel te bellen en hem te vragen of hij ons (mij, Nicholas, Inne en Margot, 2 Antwerpse chicks) niet wou komen halen, maar jammer genoeg nam hij niet op. Dan zijn we maar beginnen stappen. Gelukkig stond er ergens verder op de weg een bus te wachten. Waarschijnlijk had hij de hele meute studenten gezien en dacht hij, oh, 'k zal maar even wachten en die arme stakkers meenemen. Bij deze: Dank je wel buschauffeurtje, we wisten je geste zeer te appreciëren.

Zo "Leute", dan ben ik er nu mee weg, want ik moet nog het één en ander voorbereiden tegen morgen.

P.S.: Ik hoop dat het snel vrijdag is, want ik kan niet meer wachten om naar huis te gaan, hihi.

De beloofde "party" pics

Verjaardag Maren

Filip en ik

Maren en Julia

Maren en ik

Alex, Helen, Maren, ik en Julia

Verjaardag Serena

Serena en de kerstboom

cadeautjes openmaken

Hmm, deze foto verdient een woordje uitleg.
Toen Serena Babis cadeautje opende zag hij
plots dat het prijskaartje er nog aanhing en zo
snel hij kon trok hij dat er nog snel even af. Was
op het moment zelf wel hilarisch, want Serena
wist helemaal niet wat er gebeurde :p

Camilla, Serena, Babi, ik en Annie

Serena en Babi

Sara, Serena en Marta

vuurwerkjes

Verjaardagsfeestjes

Hey there folks,

hier ben ik alweer met een synopsis van mijn weekend.

Zaterdag ben ik na het ontbijt begonnen aan de wekelijkse poetsbeurt. Een dag vroeger dan normaal, maar omdat 's avonds het verjaardagsfeest van Maren zou plaatsvinden wou ik ons huisje proper hebben. Ik denk dat het nog nooit zo proper is geweest. Ook had Maren nog een extraatje voorzien. Aangezien ze wist dat ik zo van de kerstsfeer hou, heeft ze me een kerstboom uit karton gemaakt. Het resultaat vind je hieronder.


s' Middag hebben Maren, Samuel en ik de meeste ingrediënten voor ons kerstdiner, dat dinsdag zal plaatsvinden, aangekocht. Dan heb ik nog snel een beetje voor school gewerkt en voor we het wisten stond de eerste gaste al aan de deur. Helen, een vriendin van Maren, kwam een handje toesteken bij het maken van de lasagne. Een uurtje later kwamen ook de andere gasten eraan. Het werd een avond rijkelijk gevuld met hapjes, drank, geschater en gelach. Rond 3 uur hield ik het voor bekeken en heb ik mijn bedje opgezocht en toen ik later (om 9 uur) wakker werd trof ik 2 snurkende slapers aan in de woonkamer. Ik probeerde zo stil mogelijk te zijn en heb een paar foto's van de aangerichte "schade" gemaakt. Maar geen paniek, er is niets kapot of zo hoor, alles lag gewoon enorm overhoop.

Rond 12 uur werd ook Maren wakker en die wist me te vertellen dat zij het nog tot half 9 getrokken had. Dat vond ik maar gek. Ze was eigenlijk nog heel moe en zag het niet zo goed zitten om de keuken en de woonkamer alleen op te kuisen, dus heb ik haar maar een handje geholpen. Daarna hebben we samen spaghetti gegeten en is Maren terug in haar bed gekropen. Ik heb me dan klaargemaakt voor het volgende verjaardagsfeest, want vandaag was Serena jarig. Met een rugzak vol cadeautjes en een kerstboom in de hand ging ik richting unief, waar ze alles al mooi aan het voorbereiden was. Alweer een geslaagd verjaardagsfeest en mijn complimenten aan de chef.

Deze week zal ik nog wel eens wat foto's van de feestjes posten, maar nu ga ik jullie laten, want het is zondagavond (de dag voor de altijd veel te drukke maandag) en ik moet nog douchen.

Tot later,

x-Valérie

The usual stuff

Ondertussen zijn we al donderdag 11 december. De tijd vliegt echt enorm. Vorig weekend ben ik vergeten mijn blog te updaten, dus daar ga ik nu eens werk van maken hé.

Vorige week hebben we de punten van ons deelexamen "Übung zur Erweiterung der mündlichen Kompetenz" teruggekregen. Resultaat: 1,3 wat overeenkomt 18/20 in België. Niet slecht hé voor een eerste examen. Laten we maar hopen dat het zo blijft...

Buiten de vele tetteruurtjes met Maren, volleybal en school is er niets speciaals gebeurd. Of misschien toch. Op een morgen was ik in de keuken aan het ontbijten toen Samuel zich bij mij kwam zetten. Hij moest namelijk eens iets kwijt. "Valérie," zei hij, "weet je dat je in je slaap luidop praat? Zo luid, dat ik het tot in mijn kamer kan horen." Oh nee, wat schaamde ik me daarover. Ik heb maar meteen gevraagd in welke taal ik droomde en gelukkig bleek dat in het Nederlands te zijn, wat hij natuurlijk niet begrijpt.

Deze maandag was het weer tijd voor de vermoeiendste dag van de week. Dit keer begon hij met een proefexamen voor vertalen van het Duits naar het Engels, eens benieuwd wat daar het resultaat van zal zijn. 's Namiddags hadden we recht en dan heb ik eens mijn stoute schoenen aangetrokken: Ik ben op de professor afgestap en heb hem gezegd dat zijn vak voor ons vrij moeilijk is, omdat hij zijn cursus zeer ingewikkel geschreven heeft. Jammer genoeg reageerde hij daar helemaal niet op. Dan heb ik Nicholas maar op hem afgestuurd. Hij vertelde de professor het zelfde en vroeg of er geen andere mogelijkheid was om aan punten te geraken. Dan stelde ik voor om een werkje te schrijven en wonder boven wonder zag de professor dat heel goed zitten. Jeej, nu hoeven we geen "Duitse crap" over het ontstaan van rechtssystemen hersenloos vanbuiten te blokken.

Dinsdag heb ik na de les een hele namiddag mijn "Referat" over "Sophie Scholl" en de "Weiβe Rose" ingeoefend. Gelukkig had ik ook nog woensdagvoormiddag om me daarop voor te bereiden. Tegen 4 uur was het dan zover: "Los geht's!" Met veel zenuwen begon ik mijn uitleg en na 45 minuten zat het hele gedoe erop. Nadat Frau Schulze zei, dat mijn "Referat" heel goed was, kon ik gerust op adem komen. En om helemaal te ontspannen ben ik 's avonds naar een feestje gegaan in Wohnheim-D, een studentenhuis op de campus. Aangezien er 's nachts geen bussen meer naar het station rijden ben ik bij Marta, een Italiaans meisje dat ik hier heb leren kennen, blijven slapen. Sneller dan gedacht ging vanmorgen de wekker en dan was het tijd voor alweer een nieuwe schooldag.

Dan wil ik me nog even tot de kaartjesschrijvers richten (jullie weten wel wie jullie zijn). Dank je wel voor de post. Vind het altijd leuk om iets van jullie te horen te krijgen.

Verder heb ik momenteel niets meer te zeggen, dus...tot de volgende :)

x-Valérie

Sanne is gekomen

Hallo allemaal,

nadat ik een weekje niets meer van mij heb laten horen is het nu tijd voor de volgende update.

Over de schoolweek valt helemaal niets bijzonders te vertellen, dus laten we dat al maar uit het relaas. Het enige wat ik deze leuk wel echt tof vond, was de volleybaltraining op donderdag. Samen met Maren en een vriendin van haar heb ik me weer heel erg geamuseerd. Die trainingen zijn echt super...Toen we moesten stoppen hebben we nog even met andere spelers gebabbeld en toen wist ons een jongen te vertellen dat er de nacht van vrijdag op zaterdag een 12-uren sportmarathon zou plaatsvinden op de unief. Hij was al lid van een groepje, maar de voorwaarde om te mogen meespelen was dat er per groepje 2 meisjes moesten meedoen. Maar die hadden ze nog niet. Maren en ik voelden ons wel aangesproken en hadden toegestemd om van 8 tot half 11 mee te spelen. Langer konden we niet, want ik verwachtte Sanne en haar vriend en Maren wilde nog naar een WG-Party gaan. We hadden er onze zinnen al helemaal opgezet, maar toen Manuel vrijdagmiddag een bericht stuurde om te zeggen dat het niet doorging aangezien ze niet de hele nacht meisjes in hun team zouden hebben, waren we wel wat teleurgesteld. Ik heb vrijdagavond dan maar een beetje met familie geskyped en heb m'n kamertje toonbaar gemaakt voor m'n bezoek.

Verder ben ik vrijdag naar "Karstadt" een winkelgallerij, zoals de INNO, gegaan en heb me daar een kerstboompje gekocht. 'k Kon echt niet meer aan de kerstsfeer weerstaan, die hier trouwens al een tijdje heerst. 't Resultaat vind je hieronder. Oh, wat ben ik stiekem trots op m'n boompje :p

Rond 11 uur zijn Sanne en Wim pas toegekomen, maar dat heeft er ons niet van weerhouden nog een flesje schuimwijn te kraken en te proeven van de heerlijke Sachertorte die Sanne haar mama gemaakt had. Tegen half 2 hebben we ons bedje opgezocht, want Wim moest er 's morgens op tijd uit omdat hij met z'n fiets terug naar Brugge wou rijden. Iedereen verklaarde hem zot, maar hij zag de rit helemaal zitten. Nadat we opgestaan zijn, zijn we bij de bakker gaan ontbijten en daarna was het tijd voor Wim om op z'n fietsje te springen. Een teder moment van het afscheid werd natuurlijk ook op foto vastgelegd...

Toen Wim weg was zijn Sanne en ik de stad ingetrokken. Daar hebben we 7 uur lang de kerstfeer opgesnoven en natuurlijk kwam er af en toe ook wat geshop aan te pas. Ik denk dat de uitdrukking "shop 'till you drop" hier niet slecht gekozen is.

kerstsfeer in het station

luchtspektakel in de winkelstraat

's Avonds hebben we een wokschotel gemaakt met kip, eiermi, bamboescheuten, worteltjes, paprika, erwtjes, boontjes, currypoeder en room. Jamjam, hebben we daarvan gesmuld. Later op de avond hebben we naar "Made of honor" gekeken, een lekker melige, romantische film, haha.

Nadat we uitgeslapen waren (lees: na half 11), zijn we opgestaan en hebben we ons klaargemaakt voor de volgende uitstap: de zoo. Mooie diertjes hadden ze daar en de zeehondenshow was ook wel de moeite waard.

foto van mezelf of van een andere ezel?

ik en m'n soortgenoot

een schattige Tapir

Rafiki wil niet op de foto,

maar Spike wel

Sanne op een olifant

Skippies

Eens thuis hebben we nog een overschotje van de mi van gisteren opgegeten, een stukje Sachertorte naar binnen gewerkt en dan rond half 6 hebben we afscheid genomen. Dank je wel dat je gekomen bent hé Sanne. 'k Heb er echt van genoten :)

Nu ga 'k snel aan m'n voorbereidingen voor morgen beginnen en dan ga 'k genieten van een warm douchke.

Tot de volgende...

Valérie

Sneeuw, Trier en Belgisch bier

Helemaal op het onverwachts bood Serena (een Italiaanse volleybalcompagnon waarmee ik zaterdag wou gaan shoppen) me vrijdagavond aan om op zaterdag mee te gaan naar Trier. Enkele Erasmussers waren van plan daarnaartoe te gaan en hadden gevraagd of er niet nog geïnteresseerden waren. Ik zag dat wel zitten en ben dus graag op het aanbod ingegaan.

Toen ik zaterdagmorgen opstond en uit het raam keek zag ik een mooi sneeuwtapijt van minstens 20 cm hoog. Ik dacht, ik zal maar op tijd naar het station vertrekken, want je weet nooit met zo'n weer. Blijkbaar hebben er maar weinig mensen zo gedacht, want op het afgesproken tijdstip waren er nog maar 2 mensen. De rest kwam 3 kwartier later toe omdat enkele bussen door het sneeuwweer helemaal niet reden. Met een beetje vertraging zijn we dan uiteindelijk richting Trier vertrokken.


Op de trein hadden we al meteen prijs: Barbara (een Hongaarse Erasmusstudente) had het in haar hoofd gekregen om profielfoto's van iedereen te maken. Dat leverde wel enkele bizarre beelden op. Eén van de deftigste heb ik hier maar bijgezet.

Eens in Trier hebben we een paar culturele dingen bezocht, zoals de "Porta Nigra", het amfitheater, de "Konstantinbasilika" en de "Kaiserthermen". De hele dag werd er veel afgelachen, met sneeuwballen gegooid en natuurlijk werden er hopen foto's getrokken.

v.l.n.r. en van boven naar onder: Nicholas (Belg), Olga (Poolse), Martin (Pool), Babi (Griek), Barbara (Hongaarse), ik, Giovanni (Italiaan), Serena (Italiaanse), Marina (Italiaanse, Martha (Tsjechische), Martina (Tsjechische), Malgorzata (Poolse), Phibel (Belgische), Sara (Italiaanse), en Rosa (Italiaanse.

Porta Nigra

Kaiserthermen

Nadat onze voetjes een beetje nat en moe waren zijn we met z'n 16nen naar een Pizzeria geweest en daarna hebben we nog een Glühwein en een warme chocolademelk gedronken op de kerstmarkt.

Op de terugweg hebben we UNO gespeeld en hebben we ons doodgelachen met een onnozel accidentje. Aangezien er in de trein geen 16 plaatsen dicht bij elkaar waren hadden we ons in de gang gezet, maar toen een ietwat oudere man wou passeren en zijn evenwicht niet meer kon bewaren was die met z'n volle gewicht op Babi (short for Babis Papanastasopoulos) beland. In de plaats van weg te duiken opende Babi gewoon z'n armen en maakte daarmee de man duidelijk dat hij gerust op Babi mocht landen. Ah ja, misschien moet ik er maar bij vermelden dat Babi het voor de mannen heeft...

Toen we rond 9 uur terug in Saarbrücken waren wou de meerderheid nog een feestje bouwen, maar een paar van ons zagen dat niet echt zitten. Daarom had ik voorgesteld dat de andere meegingen tot bij mij thuis om daar een paar flesjes Kriek te kraken en een stukje Belgische chocolade te verorberen. Zo gezegd, zo gedaan. De schitterende reclamefoto vinden jullie hieronder.

Rond een uur of 12 zijn de Italiaanse meisjes naar huis gegaan en ben ik onder de wol gekropen.

Week der ontdekkingen

Wat heb ik ontdekt...

...dat er veel rare mensen rondlopen in Saarbrücken. Ik heb nu al enkele keren een man van rond de 50 zien rondlopen met een knalroze buggy, met daarin een kinderpop. Echt bizar. Die kerel deed net alsof die pop zijn baby'tje was, freaky...

...dat er op de campus een helikopterlandplaats is.

...dat volleybal een pijnlijke sport kan zijn. Maandag heb ik me volledig gegeven, maar ik was blijkbaar niet de enige. Toen ik naar de bal wou gaan (die echt wel voor mij was) ging een andere jongen ook naar de bal, waarbij hij zich als het ware op mijn voet smeet. Gevolg: Ik heb 2 dagen met een dikke voet rondgelopen. Maar nu is alles oké hoor.

...dat het hier in Saarbrücken verdorie koud kan zijn. Deze nacht heeft het wat gevroren en vanmiddag werd ik verrast door grote hagelbollen. Voor dit weekend geven ze sneeuw, maar dat kan nog plezant worden.

...dat mijn Duitse grammatica soms beter is dan die van de Duitsers. Tijdens de les "Sprachwissenschaft" werden zinnen ontleed en toen de professor vroeg in welke naamval een bepaald zinsdeel stond, bleven vele Duitse studenten het antwoord schuldig. Nja, als er "nach" in de zin staat, wil dit volgens sommigen zeggen dat het zinsdeel in de "Genitiv" staat. Nice...

...dat ik nog meer op mijn uurwerk moet kijken. Donderdag moest ik eigenlijk om 5 voor 10 stoppen met volleyballen, zodat ik de bus van 10 na 10 kon nemen, maar "in the heath of the moment" was ik de tijd volledig uit het oog verloren. Toen ik tegen één van mijn ploeggenoten zei: "Verdammt, jetzt habe ich meinen Bus verpasst, und der nächste kommt erst um 10 nach 11", bood die jongen mij spontaan aan, dat hij me naar huis zou brengen. Ik zei dat het niet hoefde, maar toen nog andere spelers vroegen of ze ook mochten meerijden, heb ik ook maar toegezegd.

...dat het weekend voor de deur staat. Jippie.

Rustige week

Maandag had ik de tijd om uit te slapen, want aangezien ik mijn vertaling niet had afgedrukt (stond nog op de laptop die niet meer kon worden opgestart), had het helemaal geen nut om naar die les te gaan.

Tegen de middag ben ik dan naar de unief vertrokken en nadat de lessen om 8 uur waren afgelopen ben ik terug naar huis gegaan. De volleybal zou moeten wachten tot donderdag, want deze avond moest ik op skype zitten om met mijn papa over het laptopprobleem te babbelen. Papa had een buurjongen opgetrommeld die iets met computers studeert en die zei dat het wel zou lukken om mijn documenten over te zetten naar een externe harde schijf. Dat was een grote opluchting...

Eigenlijk weet ik niet goed waarom ik nu iets op mijn blog schrijf, want zoveel interessants is er niet gebeurd deze week...Dinsdag zijn Maren, Samuel en ik met de auto naar de Aldi geweest. Woensdag heb ik een "Jahrgang-T-Shirt" van de unief gekocht en donderdag een dikkere winterjas, want hier is het wel een beetje frisser dan in België.

Ergens deze week op een avond ('k weet al niet meer wanneer) heb 'k ook is gechat met Sanne. We hebben een weekend afgesproken wanneer ze naar hier komt. Daar kan ik ook al naar uitkijken...

Donderdagavond was het volleybaltijd. Maren is niet meegegaan omdat ze zich nogal ziek voelde, dus ben ik er maar in m'n eentje naartoegegaan. Al snel zag ik daar een paar bekende gezichten: Vincent en Etienne, die ik vorige week had leren kennen en Serena, een Italiaanse, waar ik één les mee volg. Zij had een Canadees meisje meegebracht die ze hier had leren kennen en zo kreeg ik ook de kans haar te leren kennen. We hebben goed gesport, maar vooral veel gelachen...

Vrijdagavond wachtte ik ongeduldig op de komst van m'n papa. Aangezien alles nu in orde is met mijn laptop heeft hij hem dus naar Saarbrücken gebracht. 's Avonds hebben we pizza gegeten, alles terug op de laptop geïnstalleerd en de douche met silicone waterdicht gemaakt, zodat we nu perfect kunnen douchen.

Zaterdagmorgen zijn we vroeg opgestaan, want papa wilde op tijd thuis zijn. Ook Maren zat vroeg aan de ontbijttafel, want zij is dit weekend naar huis gegaan omdat haar beste vriendin verjaart. Aangezien ik op tijd wakker was, had ik nog een hele dag voor me. Ik heb eerst een beetje voor school gewerkt, dan gegeten en in de namiddag heb ik naar "The Block" gekeken. Papa neemt dat namelijk voor mij op in België en aangezien hij toch naar hier kwam dit weekend had ik gevraagd of hij al een cassette kon meebrengen. Voor wie "The Block" volgt, amai, dat ziet er daar heel gezellig uit :p

Zondag was het alweer uitslaap- en kuisdag. Verder heb ik nog een beetje aan mijn Referat over Sophie Scholl gewerkt, gekookt en een babbeltje gedaan met Maren, die in de namiddag al met haar papa en broer was toegekomen om een kleerkast in haar kamer te installeren.

Dat was alweer een kleine update van de week. Nu ga'k een douchke nemen en misschien nog naar een aflevering van Grey's Anatomy kijken.

Ah, 'k wil nog één dingetje zeggen. 'k Heb al af en toe de naam van mijn kotgenote vermeld, maar jullie weten niet eens hoe ze eruit ziet. Daarom een foto van ons...

Tot de volgende,

x-Valérie

Hoog bezoek

Donderdag was een gewone lesdag. Na ons keuzevak hadden we nog een "Obligatorisches Tutorium" als aanvullig bij de lessen tekstwetenschap, maar toen bleek dat die voor Erasmusstudenten helemaal niet verplicht zijn, was mijn beslissing snel gemaakt: daar ga ik lekker niet meer heen. De professor van tekstwetenschap zei wel dat het Tutorium kan helpen om te slagen voor zijn vak, en aangezien ik die oefeningen dus wel wil bemachtigen heb ik een Duitse student aangesproken, hem m'n situatie uitgelegd en gevraagd of ik de oefeningen van hem mag kopiëren, zodat ik ze zelf thuis kan maken. Gelukkig heeft die daar helemaal geen probleem van gemaakt, waardoor ik toch weer anderhalf uur per week minder op de unief moet vertoeven. Dank je wel Tim Medias, wie je ook mag zijn :p

Na de les ben ik op tijd naar huis gegaan, want Samuel had gezegd dat hij Flammkuchen ging maken en aangezien ik dat nog nooit gegeten had, wou ik dat toch eens proberen. Jammer genoeg was hij van plan pas tegen 8 uur te koken, maar ik moest al om half 8 weg om te gaan volleyballen, dus heeft hij me een stukje opzijgezet voor de volgende dag.

Toen ik in de Uni-Sporthalle aankwam merkte ik dat ik helemaal niemand kende. Raar, want ik was de maandag ervoor ook al gaan volleyballen en opeens waren er allemaal andere studenten. Achteraf wist ik hoe dat kwam. Op maandag is er eigenlijk volleybal voor beginners en op donderdag voor gevorderden. Ik ben dan maar op de coach afgestapt om te vragen of ik mocht blijven, want ik zie mezelf niet echt als een gevorderde, maar hij zei dat dat helemaal geen probleem was en inderdaad, er waren nog meer mensen die op mijn "niveau" speelden, dus ik moest geen schrik hebben om af te gaan :p Ook heb ik er 2 nieuwe mensen leren kennen, Vincent en Etienne, 2 Fransmannen die er eigenlijk ook helemaal niemand kenden. 'k Moet zeggen, 'k heb echt wel van de training genoten, want we hebben geen minuut stilgestaan. Als je met "gevorderden" speelt, speel je op de één of andere manier zelf ook beter, alé, ik denk toch dat ik daardoor beter speel...'t Was alleszins een geslaagde training.

Op vrijdag hadden we enkel "Culture Studies USA" en aangezien deze week de president van Amerika gekozen werd, ging de hele les over het politieke systeem. En dat is een flinke boterham hoor, geloof me. Dat Amerikaanse kiessysteem zit toch ietsje ingewikkelder in elkaar dat het Belgische.

Zaterdag ben ik op tijd opgestaan om ons huisje toonbaar te maken voor m'n ouders en grootouders. Ik ben begonnen met mijn kamer en heb daarna de badkamer onder handen genomen. Daarna had ik nog even tijd om te werken voor school en die tijd heb ik gebruikt om mijn Referat (een soort spreekbeurt) voor te bereiden. Op 10 december moet ik mijn eerste Referat geven en als thema heb ik Sophie Scholl en die "Weiβe Rose" gekozen. Daar moet ik 45 minuten over praten, da's wel iets langer dan de duur van een gemiddelde spreekbeurt in België, maar ik vind het een interessant thema, dus 'k denk dat mij dat wel zal lukken. Ik zat nog helemaal niet zo ver toen ik hoorde dat er buiten autodeuren werden dichtgeslaan. Na een vlugge blik uit m'n venster zag ik dat m'n 4 gasten en m'n superhond waren toegekomen, dus ben ik naar buiten gegaan en heb ik ze verwelkomd. Eens binnen werd er heel veel uitgepakt. En dan bedoel ik niet enkel hoofdkussens of pyjama's, maar ook veel eten en drinken. Mijn kast is nu rijkelijk gevuld met kriek Lindemans, côte d'or chocolade, brownies, royco soep en nog veel meer.

Eens alles uitgepakt was hebben we koffie gedronken en lekkere witte pralinen van Leonidas gegeten. Daarna zijn we de stad ingetrokken en zijn we naar het Kroatische restaurant "Dubrovnik" gegaan, waar we lekker gegeten en gedronken hebben.

Mama en papa in 't restaurant.

Nadien heb ik mama, papa, mémé, pépé en Kobe nog een paar trekpleisters getoond, zoals de Fröschengasse, de Ludwigskirche en de Sankt-Johannermarkt. Toen we rond 11 uur thuiskwamen hebben we nog een wijntje gedronken en heeft papa m'n spiksplinternieuwe netbook gebruiksklaar gemaakt. Nu denken jullie zeker: "Wat is dat nu weer, een netbook?" Dat is dus zo'n superklein laptopje dat maar 1 kg weegt en zo groot is als een half A4-blad. Het leek me handig zoiets te hebben omdat ik op maandag en woensdag respectievelijk 5 en 4 uur vrij heb tussendoor en mijn tijd dan zit te verspelen. Maar dat is verleden tijd, want nu kan ik op mijn netbook werken. Althans, dat dacht ik, want zondagmorgen kwam er een probleem de kop opsteken: mijn gewone laptop wilde niet meer opstarten, dus ik kon mijn bestanden niet overzetten :s Papa heeft verschillende keren geprobeerd hem weer op te starten, maar zonder succes. Dan zijn we maar terug de stad ingetrokken, waar we eerst geaperitiefd hebben en later ons buikjes rond hebben gegeten bij de Italiaan. Dank u voor de traktatie hé mémé en pépé, het heeft echt gesmaakt :)

Italiaans restaurantje "Toscana" in de Fröschengasse

Terug thuis hebben we nog geprobeerd de laptop aan de praat te krijgen, maar zelf had die daar niet veel zin in. De enige oplossing was dat papa de laptop zou meenemen naar België om hem te herstellen en dat hij hem later op de week zou terugbrengen. We zullen zien of het gaat werken, maar ik hoop het althans, want nu kan ik helemaal niets nuttigs doen. Zelfs de afleveringen van Grey's Anatomy staan erop...

Toen de familie Nevejans terug richting België vertrokken was, heb ik met Maren van mama's zelfgemaakte tiramisu gegeten en hebben we een slok genomen van broer z'n brouwsel, namelijk limoncello. Beide zijn goedgekeurd en voor herhaling vatbaar :)

Zo, dan laat ik jullie nu alweer, want ik wacht stiekem op een bericht van het thuisfront i.v.m. mijn laptop.

Tschüssie und bis später,

Valérie

I see the light at the end of the tunnel

Hallo daar,

ik heb besloten vanaf nu 2 keer per week verslag uit te brengen van wat ik doe. Dat maakt het makkelijker voor mij en ik denk ook dat ik hierdoor vooral het belangrijkste zal neerpennen in plaats van de soms wel overbodige balast.

Vorige keer ben ik gestopt bij zaterdag, dus gaan we nu verder met zondag hé. Een vrij luilekker dagje zal ik dat maar noemen, want ik heb uitgeslapen tot half 10 en dat heeft deugdgedaan. Daarna heb ik me nog eens aan m'n vertalingen gezet en 's namiddags was het alweer tijd voor de wekelijkse poetsbeurt. Alleen heb ik nu misschien wel een beetje te veel gekuist. Deze week moest ik normaal gezien enkel de keuken poetsen, maar 'k heb er de gang en de woonkamer ook maar bijgenomen. Veel beter en properder ziet het er nu allemaal uit...Zondagavond zou Maren terugkomen van Stuttgart en daarom dacht ik, 'k ga haar eens verrassen met zelfgemaakte pannenkoeken. Als ze thuis was hebben we dan, samen met Samuel, van m'n heerlijke pannenkoeken gesmuld.

Maandag was het weer tijd voor de langste lesdag van de week, ééntje van maar liefst 11 uur. We hebben natuurlijk geen 11 uur aan een stuk les, maar toch, je zit wel vast op de unief en kan niet veel nuttigs uitsteken. Alhoewel, maandag heb ik mischien wel iets nuttigs gedaan: Ik heb m'n boek voor literatuurwetenschap verkocht, want dat vak kan ik toch niet meer volgen, en nu voel ik me al iets minder schuldig over de aankoop van dat boek.

Rond een uur of 4 hadden we recht bij Herr Morgenstern. Hij had ons vorige week beloofd dat alles in orde zou komen met het examen en de credits, maar toen ik er hem nog een over aansprak deed hij alsof zijn neus bloedde. "Credits, daar weet ik helemaal niets van. Dat heeft te maken met de nieuwe BAMA-structuur en ik werk alleen maar in de Diplomafdeling." Oh my, dat kon hij toch niet menen :s Toen hij pauze gaf stond ik een beetje wanhopig in de gang te babbelen toen ik Frau Stockero, een Erasmuscoördinatrice, zag zitten. Ik ben meteen op haar afgestapt en heb haar verteld wat zopas gebeurd was. Ze vond ook dat dat niet kon en heeft er meteen meneer Morgenstern over aangesproken. Toen deed hij plots weer of alles in orde was...Man, man, ik vrees dat we daar het einde nog niet van gehoord hebben hoor.

Na de les zou ik normaal gezien gaan volleyballen, maar omdat de registratie van de thema's van de seminariewerken vorige week helemaal in het honderd is gelopen, moesten we maandagavond weer paraat staan. Zo gezegd, zo gedaan. Om klokslag 9 uur logde ik me in, vinkte mijn eerste keuze aan...en bam, ze werd meteen bevestigd. Jippie, wat maakte dat m'n dag goed. Om m'n dag nog beter af te sluiten heb ik nog maar eens naar een aflevering van Grey's Anatomy gekeken. Kelly, wat ben ik blij dat je me over die serie verteld hebt :)

Dinsdag had ik maar 1 les: ontwerpen van websites. Op tijd, zoals gewoonlijk, vertrok ik met m'n fiets richting station, maar toen ik m'n fiets wilde vastmaken, brak m'n sleuteltje af in m'n slot. Help, wat nu gedaan? Ik ben zo snel ik kon terug naar huis gereden (ik kon m'n fiets toch niet los laten staan aan het station?) en ben dan naar het station gerend. Gelukkig had ik nog de laatste bus.

10.15 uur: tijd voor de les. Ik dacht dat het ontwerpen van websites nog vrij makkelijk zou zijn, maar dat was buiten de vele codes gerekend. Telkens Herr Egler klaar was met z'n uitleg en getoond had hoe we de theorie in praktijk moesten omzetten, vroeg hij: "Gibt es noch Fragen?" De eerste keer toen hij dat zei, stak ik mijn hand op en dan kwam hij naar me toe om het nog allemaal eens uit te leggen, maar de tweede en de derde keer was dat helemaal niet meer nodig, want nadat hij z'n vraag gesteld had keek hij automatisch naar mij om te zien of ik het wel snapte. Die zal me ook wel kennen tegen het einde van het semester :p

Na de les hebben we in de Mensa gegeten en zijn we naar het spreekuur van mevrouw Stockero gegaan, omdat we nog eens wilden proberen een oplossing te vinden voor Duitse literatuur. Ze raadde ons aan op woensdag naar de les "Einführung in die allgemeine und vergleichende Literaturwissenschaft" te gaan. Daarna zijn Nicholas en ik de stad ingetrokken. Eerst zijn we naar het Kroatische restaurant "Dubrovnik" gegaan om plaatsen te reserveren voor dit weekend. Ik voor mezelf, mijn ouders en grootouders en Nicholas voor hem en een paar vrienden uit België. Daarna ben ik toevallig een mooi kleedje tegengekomen dat ik meteen ook gekocht heb. Nieuwjaarskleed: check. Daar moet ik me dus al geen zorgen meer over maken :p

Woensdag zijn we dus naar die les literatuur gegaan. We kwamen er al snel achter dat het ook niet zo simpel bleek te zijn. Lessen volgen in het Duits en zelf je notities maken is echt een pak moeilijker dan als je dat in het Nederlands moet doen. Vaak verstonden we woorden niet, mompelde de prof, ratelde hij aan één stuk door, gebruikte hij moeilijke termen, enz. Halverwege de les is Nicholas gewoon gestopt met noteren, maar ik heb nog doorgebeten tot het bittere eind. Na de les zijn we op de prof afgestapt om te vragen hoe het examen en zo in zijn werk zat. Zelf wist hij daar niet al te veel van, dus stuurde hij ons door naar het hoofd van het departement Komparistik. Die dame was heel vriendelijk en heeft ons ook veel kunnen uitleggen. Toen ze zei dat het examen op 18 februari zal plaatsvinden heb ik meteen gevraagd of dat voor ons niet anders kon en wonder boven wonder zal er hier een uitzondering gemaakt worden. Ik vroeg of het niet erg was en ze antwoordde dat het haar enkel een beetje meer moeite zal kosten. Waarom kan zij dat wel aan en al die andere pipo's op de unief niet? Ochja, wat maakt het uit, we hebben nu toch een vak gevonden voor literatuur en het dromen van een herexamenloze zomervakantie zit er nog steeds in :)

Dat was alweer een kleine update. Tot de volgende.

x-Valérie

Om gek van te worden

Hey,

hier ben ik alweer met mijn pessimisme. Terwijl de eerste helft van de week heel goed meeviel, kan ik dat allerminst over de tweede helft zeggen. 't Is eigenlijk donderdagavond begonnen. Zoals elke Gentse student vertaler-tolk wel weet moesten we donderdag om 9 uur het thema voor ons seminariewerk opgeven. Natuurlijk zat iedereen om 9 aan zijn pc gekluisterd, maar om de één of andere reden kon niemand zijn keuze opgeven. Er ontstond een beetje paniek en iedereen begon mails te schrijven naar de verantwoordelijke voor de website waarop we onze keuze moesten bevestigen. Pas om iets na 10 (na een uur tevergeefs proberen) kregen we een mail, dat er een probleem was opgetreden. Ze gingen het onderzoeken en zouden ons zo snel mogelijk iets laten weten. Ja, dat hadden ze wel eerder kunnen zeggen, want nu had ik mijn bus gemist. Jullie kunnen waarschijnlijk niet goed meer volgen, maar 'k zal dit even proberen te verduidelijken. Diezelfde donderdag was het openingsfuif van het semester aan de universiteit. Maren en ik hadden daar kaarten voor gekocht en hadden eerst afgesproken bij vriendinnen van Maren thuis om ons een beetje "op te warmen". Maar doordat ik mijn bus gemist had, kon ik pas de eerstvolgende bus om 12 uur nemen, en dan waren Maren en de rest natuurlijk al op de fuif. Ik heb nog geprobeerd ze te bereiken, maar door het lawaai konden ze hun GSM's niet horen. Uit pure miserie ben ik dan maar thuisgebleven en heb ik naar Grey's Anatomy gekeken. Dank u wel daarvoor, Hogent.

Vrijdag had ik om half 9 les, dus ben ik om 7 opgestaan en richting unief vertrokken. Om 12 uur waren de lessen gedaan en ben ik naar huis gegaan. Eens thuis heb ik mijn vertaalwerk gedaan, een was ingestoken en gekookt. s'Avonds heb ik Samuel geholpen zijn spullen in zijn kamer te krijgen en daarna heb ik, alweer, naar Grey's Anatomy gekeken. Leukere dingen kon ik niet echt doen, want Maren was diezelfde dag nog naar huis vertrokken om nog wat spullen op te halen en Samuel was bij vrienden gaan pokeren.

Zaterdag ben ik aan mijn voorbereidingen voor Duitse literatuur begonnen. Toen bleek dat de professor gelijk had toen ze eerder deze week zei dat dit vak niet geschikt is voor Erasmusstudenten. Er worden namelijk enkel zakelijke teksten vol met pure vaktaal gebruikt. En per week moeten we minstens 50 pagina's lezen, begrijpen, samenvatten en leren tegen het examen. Ik ben met goede moed begonnen, maar toen bleek dat ik na 3 uur nog maar 3 pagina's verwerkt had heb ik opgegeven. Dat kan ik toch helemaal niet volhouden tot het einde van het semester? Dat zou betekenen dat ik per week minstens 16 uur zou moeten uittrekken om mijn voorbereiding voor literatuur te maken en dan heb ik dat nog niet eens gestudeerd! Dus heb ik de site van de unief nog eens geraadpleegd om te zien of er geen andere opties meer waren, maar helaas. Daarom heb ik besloten dit vak te laten vallen en literatuur in de tweede zittijd in Gent te doen. Niet de meest ideale oplossing, maar wel de enige. Soms is het toch niet zo leuk op Erasmus te zijn...

Verder heb ik momenteel niet veel te vertellen, ga het jullie ook besparen, want wil jullie niet aansteken met mijn sombere gedachten.

Hopelijk is de inhoud van mijn volgende verslag iets rooskleuriger...

x-Valérie

Zware lesdag en eerste volleybaltraining

Zondagavond is onze nieuwe kotgenoot toegekomen, Samuel heet hij. 't Is een Fransman, maar hij pendelt al zo'n tien jaar van Frankrijk naar Duitsland, dus zijn Duits is vrij goed te verstaan. Toen hij hier aankwam was het al pikdonker en hij zag het niet meer zitten om alles dan nog uit te laden, maar Maren en ik hebben een handje toegestoken zodat dat allemaal in 20 minuutjes geklaard was. 't Is een sympathieke kerel die Samuel en wat we vooral heel tof vinden is dat hij een auto heeft. Hij heeft zelfs al beloofd dat we altijd mee mogen als er boodschappen moeten worden gedaan. Daar hebben we natuurlijk geen nee tegen gezegd.

Maandagmorgen moest ik vroeg uit de veren, want om 8.30 begon de eerste les: vertalen van het Engels naar het Duits. Simpel is het niet, want dat zijn natuurlijk 2 vreemde talen voor mij en ik denk ook niet dat de docente het makkelijker gaat maken, want de meeste studenten die aan deze les deelnemen zitten gemiddeld al 3 semesters verder dan mij :s

De volgende les was literatuurwetenschap. Daar kregen we te horen dat de les niet echt geschikt is voor Erasmusstudenten, maar aangezien er geen andere oplossingen zijn moet ik die les wel volgen. Dat wordt geen makkie vrees ik. Bovendien ben ik nog meer gedemotiveerd voor dit vak omdat het examen pas op 16 februari valt en natuurlijk houden ze er geen rekening mee dat we dan al meer dan een week les in Gent zullen gemist hebben. Het enige grappige aan de les was dat we ons eerst allemaal moesten voorstellen. Eén van de meisjes zei: "Mein Name ist Isabelle Adam, ich bin 21 Jahre alt..." Waaah, Isabelle A, daar moesten Nicholas en ik natuurlijk hard om lachen, maar de Duitsers begrepen natuurlijk niet waarom :p

Na de middag volgde tekstwetenschap. Een oudere, grijze man met bierbuik strompelde naar binnen en gaf ons een beetje algemene informatie over het vak. 't Ziet er nog wel een sympathieke kerel uit, hij wil er zelfs voor zorgen dat we op tijd aan het examen kunnen deelnemen, maar ja, nu maakt het toch niet meer uit, want die van literatuur wil niet meewerken.

Als laatste vak was cultuur van de VK aan de beurt. Ziet er heel interessant uit, maar ook lastig, want de professor gaat ervan uit dat we echt alles weten. Zo moeten we bijvoorbeeld bij elke naam die hij vermeld een uitgebreide biografie opzoeken en studeren. Begin maar hé, dat zal zeker gaan van Elisabeth 1 en James 1 tot Margaret Thatcher of Gordon Brown...

Om de lange dag af te sluiten, gingen Maren en ik naar de volleybal. Heel ontspannend en broodnodig nadat ik Uni had van 8.30 tot 19.45 uur. In het begin verliep de opwarming een beetje hectisch, maar lang duurde dat niet, want de trainer, Jochen heet die, leidde alles snel in goede banen. Ik vond het vooral tof, dat we vrij lang hebben mogen oefenen op de aanval, want das een punt dat bij mij nog ferm mag bijgewerkt worden hoor. Daarna hebben we wedstrijdjes gespeeld. Maren en ik zaten in het team van Jochen en zijn assistente. Met z'n vieren hebben we steeds tegen 6 anderen gespeeld en we hebben ook altijd gewonnen, jiha. Toen ik Jochen op een bepaald moment een vraag stelde over de passeur, dacht hij dat ik een Zwitserse was. Ik vroeg me af waarom en hij zei: "Nur Schweizer sagen "Passeur", das Wort gibt es nicht in Deutschland." Blijkbaar heet een passeur hier Steller en ook voor toetsen en receptie hebben ze andere termen. Hier zeggen ze pritschen en baggern. Wel grappig vond ik dat.

Ik ga jullie alweer laten, want heb nog les vanavond, dus ik ga me nog snel klaarmaken en ga dan naar de Uni.

Bis später :)

Daguitstap naar ikea

Zaterdag wilden Maren en ik dus naar Ikea in Saarlouis gaan. We waren goed voorbereid op onze 1,5 uur durende heenvaart en 1,5 uur durende terugvaart, want we hadden vooraf opgezocht op de site van de "Deutsche Bahn" hoe we daar konden geraken. Om 11 uur vertrok onze eerste bus (we moesten 4 bussen nemen om tot aan ikea te geraken) aan het station, maar het nummer van de bus stond nergens aangeduid, waardoor we die dus gemist hebben. Dan zijn we maar de stad ingetrokken om daar een douchegordijn en andere badkamerspulletjes te zoeken. Jammer genoeg was dat allemaal een beetje te duur voor onze portemonnee, dus zijn we weer naar huis gegaan, hebben we een nieuw plannetje afgedrukt en hebben we om 1 uur een bus genomen richting ikea. Dan zijn we uitgestapt, hebben we de volgende bus genomen en dan weer een andere...So far, so good, dachten we, maar daar dacht het noodlot anders over. De buschauffeur bleef maar doorrijden, hoewel we eigenlijk al zo'n 10 minuten moesten zijn uitgestapt. Ik ben vervolgens naar de buschauffeur gegaan en heb hem gevraagd wanneer we aan het station van Bous aankwamen. "Ja", zei die, "daar zijn we allang voorbij." Oh my, dan hebben we maar zo snel mogelijk op de stopknop geduwd en zijn we bij de volgende bushalte uitgestapt. Ons plan was om gewoon terug te lopen tot aan de halte waar we de volgende bus moesten nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Of toch niet bepaald. We hebben 2 uur rondgelopen, op zoek naar die ene bushalte, maar hebben ze niet gevonden :s Rond 5 uur wilden we, met de moed in onze schoenen, het opgeven en zochten we gewoon uit hoe we terug naar ons huisje in Saarbrücken konden geraken. Maar precies op dat moment stopte een man naast ons en vroeg: "Zijn jullie de weg kwijt?" "Ja, eigenlijk wel", hebben we dan maar gezegd. We hebben ons hele verhaal gedaan, waarop de man ons vertelde hoe we toch noch naar Ikea konden geraken, we verstonden er enkel niets van. Dan heeft hij vriendelijk aangeboden ons erheen te brengen. Na een beetje getwijfel zijn we uiteindelijk ingestapt, hebben we een kwartiertje in de auto gezeten en zagen we...IKEA. Man, dat was een grote opluchting.

Omdat we al niet meer helemaal op schema zaten zijn we als zotten doorheen Ikea gelopen, om toch maar onze hippe badspullen te vinden. Douchestang: check. Douchegordijn: check. Ringen voor het douchegordijn: check. Badmat: check. Spulletjes voor onzelf: oh, niet check. Aangezien we sneller dan gedacht vonden wat we nodig hadden, bleef er nog een beetje tijd over om voor onszelf op zoek te gaan naar leuke spulletjes. Dat is me dan ook gelukt, want aan het lijstje heb ik nog toegevoegd: een matje, een dekbedovertrek, een spiegel en stickers voor op de muur. Voldaan hebben we vervolgens de volgende 4 bussen naar huis genomen.

Eens thuis hebben we snel wat te eten in elkaar geflansd en hebben we onze badkamer opgesmukt met de net gekochte artikelen. 't Resultaat mag er wel wezen hé...

Badkamer zoals we die hier aangetroffen hebben

Badkamer na het bezoek aan Ikea

Daarna hadden we een rustige avond gepland, maar dat was buiten de vriendinnen van Maren gerekend. Julia en Helen hadden zin om naar een bar te gaan en dachten dat Maren en ik misschien wel meewilden. Zo'n aanbod kan je toch niet afslaan...Eerst zijn we naar de WG van Julia gegaan en daarna zijn we richting bar (waarvan ik de naam alweer vergeten ben) getrokken. Daar hebben we onze toch wel anstrengende Tag afgesloten met een lekkere cocktail. Ik met een "Planters Punch" (zie foto) en Maren met een "Tequila Sunrise". Rond 2 uur hielden Maren en ik het echter voor bekeken en zijn we samen naar onze WG gegaan, waar we genoten hebben van onze welverdiende nachtrust.

I love "Wheeler"

Woensdagmorgen: opgestaan met de sombere gedachte dat we voor vertalen geen oplossing meer zouden vinden. Toch zijn we, met de moed in onze schoenen, nog eens naar een andere vertaalles geweest, namelijk die van Frau Wheeler. Toen we in de gang op haar stonden te wachten ontmoetten we een Duitse studente, Maria. Zij hoorde me tegen Nicholas praten en vroeg ineens: "Komen jullie uit België?" Ik schrok me een ongeluk, een Duitse die Nederlands spreekt...We begonnen meteen te babbelen en al vlug wisten we hoe de vork in de steel zat. Maria heeft 3 jaar geleden aan ons eigenste (don't use this word at home :p) departement vertaalkunde in Gent gestudeerd, waardoor haar Nederlands zeer goed geworden is. Ze vertelde ons ook dat Frau Wheeler een heel sociale, vlotte, toffe professor is en dat we ons zeker goed gingen amuseren. En inderdaad, 'k moet beamen wat Maria ons vertelde, het is echt een heel vriendelijke vrouw, die, in tegenstelling tot Frau Erdmann, openstaat voor Erasmusstudenten. Leve mevrouw Wheeler dus, want door haar heb ik er weer een beetje vertrouwen in gekregen.

Woensdagnamiddag zijn we dan, op het laatste moment, in een les Duitse woordenschat beland. Daar werd ons verteld dat de cursus ook toegankelijk is voor Erasmussers, dus we hopen dat ons Angela dit vak zal goedkeuren als keuzevak. Je kan tenslotte nooit genoeg woorden kennen hé.

Om 4 uur zijn Nicholas en ik naar het gemeentehuis gegaan, want dat was de verzamelplaats voor de stadrondleiding doorheen Saarbrücken. Ook Babi (een Griek) en Antoinne (een Fransman), die bij ons al in de les hebben gezeten, waren aanwezig en met hen hebben we ons kostelijk geamuseerd. Ik moet toegeven dat de rondleiding echt de moeite waard was. Nu hebben we een beter beeld van Saarbrücken en de cultuur van de inwoners. Hieronder volgen enkele snapshots.

Sankt-Johanner Markt

Theater van Saarbrücken

Ik aan de Saarkrahn

Na de rondleiding zijn we snel op een bus richting unief gesprongen, omdat daar om 19.30 uur de film "Before Sunrise" gratis gespeeld werd. Dat zijn initiatieven die ze in Gent ook wel zouden mogen ondernemen...

Toen ik rond 22.30 uur thuiskwam brandde het licht in de woonkamer, wat bij ons vrij ongewoon is. Eens binnen, wist ik waarom: Markus kwam ons voor een avond vergezellen. Het was echt nog een gezellige avond. Eéntje met veel geschater en gelach. Dit bijvoorbeeld omdat ze me enkele Duitse woorden en uitdrukkingen uit hun spreektaal wilden leren. Zo heb ik mijn woordenschat kunnen verrijken met uitdrukkingen zoals: "Das ist wirklich hammer" (= dat is echt leuk) en "Hast du Bock" (= heb je zin). Om 1 uur hebben we dan maar wijselijk besloten een einde te breien aan onze avond, want 's morgens moest iedereen er weer vroeg uit.