Hoog bezoek

Donderdag was een gewone lesdag. Na ons keuzevak hadden we nog een "Obligatorisches Tutorium" als aanvullig bij de lessen tekstwetenschap, maar toen bleek dat die voor Erasmusstudenten helemaal niet verplicht zijn, was mijn beslissing snel gemaakt: daar ga ik lekker niet meer heen. De professor van tekstwetenschap zei wel dat het Tutorium kan helpen om te slagen voor zijn vak, en aangezien ik die oefeningen dus wel wil bemachtigen heb ik een Duitse student aangesproken, hem m'n situatie uitgelegd en gevraagd of ik de oefeningen van hem mag kopiëren, zodat ik ze zelf thuis kan maken. Gelukkig heeft die daar helemaal geen probleem van gemaakt, waardoor ik toch weer anderhalf uur per week minder op de unief moet vertoeven. Dank je wel Tim Medias, wie je ook mag zijn :p

Na de les ben ik op tijd naar huis gegaan, want Samuel had gezegd dat hij Flammkuchen ging maken en aangezien ik dat nog nooit gegeten had, wou ik dat toch eens proberen. Jammer genoeg was hij van plan pas tegen 8 uur te koken, maar ik moest al om half 8 weg om te gaan volleyballen, dus heeft hij me een stukje opzijgezet voor de volgende dag.

Toen ik in de Uni-Sporthalle aankwam merkte ik dat ik helemaal niemand kende. Raar, want ik was de maandag ervoor ook al gaan volleyballen en opeens waren er allemaal andere studenten. Achteraf wist ik hoe dat kwam. Op maandag is er eigenlijk volleybal voor beginners en op donderdag voor gevorderden. Ik ben dan maar op de coach afgestapt om te vragen of ik mocht blijven, want ik zie mezelf niet echt als een gevorderde, maar hij zei dat dat helemaal geen probleem was en inderdaad, er waren nog meer mensen die op mijn "niveau" speelden, dus ik moest geen schrik hebben om af te gaan :p Ook heb ik er 2 nieuwe mensen leren kennen, Vincent en Etienne, 2 Fransmannen die er eigenlijk ook helemaal niemand kenden. 'k Moet zeggen, 'k heb echt wel van de training genoten, want we hebben geen minuut stilgestaan. Als je met "gevorderden" speelt, speel je op de één of andere manier zelf ook beter, alé, ik denk toch dat ik daardoor beter speel...'t Was alleszins een geslaagde training.

Op vrijdag hadden we enkel "Culture Studies USA" en aangezien deze week de president van Amerika gekozen werd, ging de hele les over het politieke systeem. En dat is een flinke boterham hoor, geloof me. Dat Amerikaanse kiessysteem zit toch ietsje ingewikkelder in elkaar dat het Belgische.

Zaterdag ben ik op tijd opgestaan om ons huisje toonbaar te maken voor m'n ouders en grootouders. Ik ben begonnen met mijn kamer en heb daarna de badkamer onder handen genomen. Daarna had ik nog even tijd om te werken voor school en die tijd heb ik gebruikt om mijn Referat (een soort spreekbeurt) voor te bereiden. Op 10 december moet ik mijn eerste Referat geven en als thema heb ik Sophie Scholl en die "Weiβe Rose" gekozen. Daar moet ik 45 minuten over praten, da's wel iets langer dan de duur van een gemiddelde spreekbeurt in België, maar ik vind het een interessant thema, dus 'k denk dat mij dat wel zal lukken. Ik zat nog helemaal niet zo ver toen ik hoorde dat er buiten autodeuren werden dichtgeslaan. Na een vlugge blik uit m'n venster zag ik dat m'n 4 gasten en m'n superhond waren toegekomen, dus ben ik naar buiten gegaan en heb ik ze verwelkomd. Eens binnen werd er heel veel uitgepakt. En dan bedoel ik niet enkel hoofdkussens of pyjama's, maar ook veel eten en drinken. Mijn kast is nu rijkelijk gevuld met kriek Lindemans, côte d'or chocolade, brownies, royco soep en nog veel meer.

Eens alles uitgepakt was hebben we koffie gedronken en lekkere witte pralinen van Leonidas gegeten. Daarna zijn we de stad ingetrokken en zijn we naar het Kroatische restaurant "Dubrovnik" gegaan, waar we lekker gegeten en gedronken hebben.

Mama en papa in 't restaurant.

Nadien heb ik mama, papa, mémé, pépé en Kobe nog een paar trekpleisters getoond, zoals de Fröschengasse, de Ludwigskirche en de Sankt-Johannermarkt. Toen we rond 11 uur thuiskwamen hebben we nog een wijntje gedronken en heeft papa m'n spiksplinternieuwe netbook gebruiksklaar gemaakt. Nu denken jullie zeker: "Wat is dat nu weer, een netbook?" Dat is dus zo'n superklein laptopje dat maar 1 kg weegt en zo groot is als een half A4-blad. Het leek me handig zoiets te hebben omdat ik op maandag en woensdag respectievelijk 5 en 4 uur vrij heb tussendoor en mijn tijd dan zit te verspelen. Maar dat is verleden tijd, want nu kan ik op mijn netbook werken. Althans, dat dacht ik, want zondagmorgen kwam er een probleem de kop opsteken: mijn gewone laptop wilde niet meer opstarten, dus ik kon mijn bestanden niet overzetten :s Papa heeft verschillende keren geprobeerd hem weer op te starten, maar zonder succes. Dan zijn we maar terug de stad ingetrokken, waar we eerst geaperitiefd hebben en later ons buikjes rond hebben gegeten bij de Italiaan. Dank u voor de traktatie hé mémé en pépé, het heeft echt gesmaakt :)

Italiaans restaurantje "Toscana" in de Fröschengasse

Terug thuis hebben we nog geprobeerd de laptop aan de praat te krijgen, maar zelf had die daar niet veel zin in. De enige oplossing was dat papa de laptop zou meenemen naar België om hem te herstellen en dat hij hem later op de week zou terugbrengen. We zullen zien of het gaat werken, maar ik hoop het althans, want nu kan ik helemaal niets nuttigs doen. Zelfs de afleveringen van Grey's Anatomy staan erop...

Toen de familie Nevejans terug richting België vertrokken was, heb ik met Maren van mama's zelfgemaakte tiramisu gegeten en hebben we een slok genomen van broer z'n brouwsel, namelijk limoncello. Beide zijn goedgekeurd en voor herhaling vatbaar :)

Zo, dan laat ik jullie nu alweer, want ik wacht stiekem op een bericht van het thuisfront i.v.m. mijn laptop.

Tschüssie und bis später,

Valérie