I love "Wheeler"

Woensdagmorgen: opgestaan met de sombere gedachte dat we voor vertalen geen oplossing meer zouden vinden. Toch zijn we, met de moed in onze schoenen, nog eens naar een andere vertaalles geweest, namelijk die van Frau Wheeler. Toen we in de gang op haar stonden te wachten ontmoetten we een Duitse studente, Maria. Zij hoorde me tegen Nicholas praten en vroeg ineens: "Komen jullie uit België?" Ik schrok me een ongeluk, een Duitse die Nederlands spreekt...We begonnen meteen te babbelen en al vlug wisten we hoe de vork in de steel zat. Maria heeft 3 jaar geleden aan ons eigenste (don't use this word at home :p) departement vertaalkunde in Gent gestudeerd, waardoor haar Nederlands zeer goed geworden is. Ze vertelde ons ook dat Frau Wheeler een heel sociale, vlotte, toffe professor is en dat we ons zeker goed gingen amuseren. En inderdaad, 'k moet beamen wat Maria ons vertelde, het is echt een heel vriendelijke vrouw, die, in tegenstelling tot Frau Erdmann, openstaat voor Erasmusstudenten. Leve mevrouw Wheeler dus, want door haar heb ik er weer een beetje vertrouwen in gekregen.

Woensdagnamiddag zijn we dan, op het laatste moment, in een les Duitse woordenschat beland. Daar werd ons verteld dat de cursus ook toegankelijk is voor Erasmussers, dus we hopen dat ons Angela dit vak zal goedkeuren als keuzevak. Je kan tenslotte nooit genoeg woorden kennen hé.

Om 4 uur zijn Nicholas en ik naar het gemeentehuis gegaan, want dat was de verzamelplaats voor de stadrondleiding doorheen Saarbrücken. Ook Babi (een Griek) en Antoinne (een Fransman), die bij ons al in de les hebben gezeten, waren aanwezig en met hen hebben we ons kostelijk geamuseerd. Ik moet toegeven dat de rondleiding echt de moeite waard was. Nu hebben we een beter beeld van Saarbrücken en de cultuur van de inwoners. Hieronder volgen enkele snapshots.

Sankt-Johanner Markt

Theater van Saarbrücken

Ik aan de Saarkrahn

Na de rondleiding zijn we snel op een bus richting unief gesprongen, omdat daar om 19.30 uur de film "Before Sunrise" gratis gespeeld werd. Dat zijn initiatieven die ze in Gent ook wel zouden mogen ondernemen...

Toen ik rond 22.30 uur thuiskwam brandde het licht in de woonkamer, wat bij ons vrij ongewoon is. Eens binnen, wist ik waarom: Markus kwam ons voor een avond vergezellen. Het was echt nog een gezellige avond. Eéntje met veel geschater en gelach. Dit bijvoorbeeld omdat ze me enkele Duitse woorden en uitdrukkingen uit hun spreektaal wilden leren. Zo heb ik mijn woordenschat kunnen verrijken met uitdrukkingen zoals: "Das ist wirklich hammer" (= dat is echt leuk) en "Hast du Bock" (= heb je zin). Om 1 uur hebben we dan maar wijselijk besloten een einde te breien aan onze avond, want 's morgens moest iedereen er weer vroeg uit.