Kerstdiner

Dinsdagavond hebben Maren, Samuel en ik onszelf getrakteerd op een kerstdiner. Op het menu stonden als voorgerecht een salade, als hoofdgerecht wok en als dessert verse chocolademousse.

We zijn rustig met een aperitiefje begonnen en hebben een spelletje gespeeld wat Samuel "Korkenspiel" noemde. De bedoeling was dat je met de benen open tegenover elkaar ging zitten, met tussen je benen een bierflesje en daarop een kroonkurk. Dan moest je om beurt met een andere kroonkurk proberen de kurk van de andere zijn bierflesje te werpen. Lukte je dat, dat moest de ander drinken. We hebben het even geprobeerd, maar toen Maren en ik merkten dat Samuel daar veel beter is was dan ons, hebben we heb maar voor bekeken gehouden.

Samuel tijdens het bierspelletje

Maren

Maren, ik en de zelfgemaakte kerstboom

schaduw van de kerstman en z'n rendier

Na het fameuze spel hebben we gegeten en een paar foto's gemaakt. Toen we na het dessert, chocolademousse met M&M's, een beetje aan het kletsen waren hoorden we plotseling de voordeur opengaan. Alle 3 bevroren we ter plaatse en niemand waagde het om te gaan kijken wat er gaande was. Enkele seconden later verscheen Markus in de deuropening en waren we zowel verbaasd als opgelucht. Normaal gezien zou hij pas de volgende dag komen, maar hij was van gedacht veranderd. Daarna hebben we elkaars reisfoto's bekeken en man, toen werd ik me ervan bewust dat ik toch eens meer zou mogen reizen hoor. Samuel is bijvoorbeeld al in Peru en in Australië geweest. Dat zal moeten wachten tot ik ooit rijk ben vrees ik.

Maren die probeert "proper" chocolademousse op te scheppen


Samuel en de knalroze Disneyserviette

Nadat we tegen half 12 de afwas hadden gedaan besloten we om stilletjes aan naar bed te gaan, want de volgende morgen zat er alweer een nieuwe lesdag aan te komen.

Van kwart voor 4 tot kwart na 6 hadden we de les "Textproduktion". Dat is het vak waarvoor ik vorige week een "Referat" moest houden. Deze week moesten er 4 mensen een spreekbeurt houden, wat we al niet zo goed zagen zitten. Nadat de eerste 2 geweest waren kreeg ik hoop. Ze hadden hun aan de tijdslimiet gehouden en het zag er dus naar uit dat de les op tijd zou kunnen eindigen, maar dat was buiten Phibel en Mar gerekend. Die hadden beide 50 minuten nodig en tijdens de laatste spreekbeurt werd het ons eigenlijk allemaal wat te veel. Mar, een Spaans meisje, had zoveel moeite om uit haar woorden te geraken dat het eigenlijk niet meer mooi was. We moesten ons echt inhouden van lachen, wat me eerlijk gezegd niet steeds lukte. Het meisje probeerde haar best te doen, maar sorry kind, probeer de volgende keer ietsje harder, want het was helemaal niet aangenaam om naar je te luisteren.

Toen we 20 minuten later dan verwacht uit de les kwamen werden we buiten door een sneeuwtapijt verrast. Heerlijk, die krakende sneeuw onder je voeten te horen. Eens aan de bushalte aangekomen bleven we maar wachten op bussen, maar niet eentje kwam eraan. Even later hoorde ik een Duitser zeggen, "Ja mensen, als het sneeuwt dan rijden de bussen niet door de universiteit, ze snijden dan de weg af." Ja tof, wat is dat nu weer voor een regeling. Ik dacht dat ik de oplossing had gevonden door naar Samuel te bellen en hem te vragen of hij ons (mij, Nicholas, Inne en Margot, 2 Antwerpse chicks) niet wou komen halen, maar jammer genoeg nam hij niet op. Dan zijn we maar beginnen stappen. Gelukkig stond er ergens verder op de weg een bus te wachten. Waarschijnlijk had hij de hele meute studenten gezien en dacht hij, oh, 'k zal maar even wachten en die arme stakkers meenemen. Bij deze: Dank je wel buschauffeurtje, we wisten je geste zeer te appreciëren.

Zo "Leute", dan ben ik er nu mee weg, want ik moet nog het één en ander voorbereiden tegen morgen.

P.S.: Ik hoop dat het snel vrijdag is, want ik kan niet meer wachten om naar huis te gaan, hihi.