Kerstdiner

Dinsdagavond hebben Maren, Samuel en ik onszelf getrakteerd op een kerstdiner. Op het menu stonden als voorgerecht een salade, als hoofdgerecht wok en als dessert verse chocolademousse.

We zijn rustig met een aperitiefje begonnen en hebben een spelletje gespeeld wat Samuel "Korkenspiel" noemde. De bedoeling was dat je met de benen open tegenover elkaar ging zitten, met tussen je benen een bierflesje en daarop een kroonkurk. Dan moest je om beurt met een andere kroonkurk proberen de kurk van de andere zijn bierflesje te werpen. Lukte je dat, dat moest de ander drinken. We hebben het even geprobeerd, maar toen Maren en ik merkten dat Samuel daar veel beter is was dan ons, hebben we heb maar voor bekeken gehouden.

Samuel tijdens het bierspelletje

Maren

Maren, ik en de zelfgemaakte kerstboom

schaduw van de kerstman en z'n rendier

Na het fameuze spel hebben we gegeten en een paar foto's gemaakt. Toen we na het dessert, chocolademousse met M&M's, een beetje aan het kletsen waren hoorden we plotseling de voordeur opengaan. Alle 3 bevroren we ter plaatse en niemand waagde het om te gaan kijken wat er gaande was. Enkele seconden later verscheen Markus in de deuropening en waren we zowel verbaasd als opgelucht. Normaal gezien zou hij pas de volgende dag komen, maar hij was van gedacht veranderd. Daarna hebben we elkaars reisfoto's bekeken en man, toen werd ik me ervan bewust dat ik toch eens meer zou mogen reizen hoor. Samuel is bijvoorbeeld al in Peru en in Australië geweest. Dat zal moeten wachten tot ik ooit rijk ben vrees ik.

Maren die probeert "proper" chocolademousse op te scheppen


Samuel en de knalroze Disneyserviette

Nadat we tegen half 12 de afwas hadden gedaan besloten we om stilletjes aan naar bed te gaan, want de volgende morgen zat er alweer een nieuwe lesdag aan te komen.

Van kwart voor 4 tot kwart na 6 hadden we de les "Textproduktion". Dat is het vak waarvoor ik vorige week een "Referat" moest houden. Deze week moesten er 4 mensen een spreekbeurt houden, wat we al niet zo goed zagen zitten. Nadat de eerste 2 geweest waren kreeg ik hoop. Ze hadden hun aan de tijdslimiet gehouden en het zag er dus naar uit dat de les op tijd zou kunnen eindigen, maar dat was buiten Phibel en Mar gerekend. Die hadden beide 50 minuten nodig en tijdens de laatste spreekbeurt werd het ons eigenlijk allemaal wat te veel. Mar, een Spaans meisje, had zoveel moeite om uit haar woorden te geraken dat het eigenlijk niet meer mooi was. We moesten ons echt inhouden van lachen, wat me eerlijk gezegd niet steeds lukte. Het meisje probeerde haar best te doen, maar sorry kind, probeer de volgende keer ietsje harder, want het was helemaal niet aangenaam om naar je te luisteren.

Toen we 20 minuten later dan verwacht uit de les kwamen werden we buiten door een sneeuwtapijt verrast. Heerlijk, die krakende sneeuw onder je voeten te horen. Eens aan de bushalte aangekomen bleven we maar wachten op bussen, maar niet eentje kwam eraan. Even later hoorde ik een Duitser zeggen, "Ja mensen, als het sneeuwt dan rijden de bussen niet door de universiteit, ze snijden dan de weg af." Ja tof, wat is dat nu weer voor een regeling. Ik dacht dat ik de oplossing had gevonden door naar Samuel te bellen en hem te vragen of hij ons (mij, Nicholas, Inne en Margot, 2 Antwerpse chicks) niet wou komen halen, maar jammer genoeg nam hij niet op. Dan zijn we maar beginnen stappen. Gelukkig stond er ergens verder op de weg een bus te wachten. Waarschijnlijk had hij de hele meute studenten gezien en dacht hij, oh, 'k zal maar even wachten en die arme stakkers meenemen. Bij deze: Dank je wel buschauffeurtje, we wisten je geste zeer te appreciëren.

Zo "Leute", dan ben ik er nu mee weg, want ik moet nog het één en ander voorbereiden tegen morgen.

P.S.: Ik hoop dat het snel vrijdag is, want ik kan niet meer wachten om naar huis te gaan, hihi.

De beloofde "party" pics

Verjaardag Maren

Filip en ik

Maren en Julia

Maren en ik

Alex, Helen, Maren, ik en Julia

Verjaardag Serena

Serena en de kerstboom

cadeautjes openmaken

Hmm, deze foto verdient een woordje uitleg.
Toen Serena Babis cadeautje opende zag hij
plots dat het prijskaartje er nog aanhing en zo
snel hij kon trok hij dat er nog snel even af. Was
op het moment zelf wel hilarisch, want Serena
wist helemaal niet wat er gebeurde :p

Camilla, Serena, Babi, ik en Annie

Serena en Babi

Sara, Serena en Marta

vuurwerkjes

Verjaardagsfeestjes

Hey there folks,

hier ben ik alweer met een synopsis van mijn weekend.

Zaterdag ben ik na het ontbijt begonnen aan de wekelijkse poetsbeurt. Een dag vroeger dan normaal, maar omdat 's avonds het verjaardagsfeest van Maren zou plaatsvinden wou ik ons huisje proper hebben. Ik denk dat het nog nooit zo proper is geweest. Ook had Maren nog een extraatje voorzien. Aangezien ze wist dat ik zo van de kerstsfeer hou, heeft ze me een kerstboom uit karton gemaakt. Het resultaat vind je hieronder.


s' Middag hebben Maren, Samuel en ik de meeste ingrediënten voor ons kerstdiner, dat dinsdag zal plaatsvinden, aangekocht. Dan heb ik nog snel een beetje voor school gewerkt en voor we het wisten stond de eerste gaste al aan de deur. Helen, een vriendin van Maren, kwam een handje toesteken bij het maken van de lasagne. Een uurtje later kwamen ook de andere gasten eraan. Het werd een avond rijkelijk gevuld met hapjes, drank, geschater en gelach. Rond 3 uur hield ik het voor bekeken en heb ik mijn bedje opgezocht en toen ik later (om 9 uur) wakker werd trof ik 2 snurkende slapers aan in de woonkamer. Ik probeerde zo stil mogelijk te zijn en heb een paar foto's van de aangerichte "schade" gemaakt. Maar geen paniek, er is niets kapot of zo hoor, alles lag gewoon enorm overhoop.

Rond 12 uur werd ook Maren wakker en die wist me te vertellen dat zij het nog tot half 9 getrokken had. Dat vond ik maar gek. Ze was eigenlijk nog heel moe en zag het niet zo goed zitten om de keuken en de woonkamer alleen op te kuisen, dus heb ik haar maar een handje geholpen. Daarna hebben we samen spaghetti gegeten en is Maren terug in haar bed gekropen. Ik heb me dan klaargemaakt voor het volgende verjaardagsfeest, want vandaag was Serena jarig. Met een rugzak vol cadeautjes en een kerstboom in de hand ging ik richting unief, waar ze alles al mooi aan het voorbereiden was. Alweer een geslaagd verjaardagsfeest en mijn complimenten aan de chef.

Deze week zal ik nog wel eens wat foto's van de feestjes posten, maar nu ga ik jullie laten, want het is zondagavond (de dag voor de altijd veel te drukke maandag) en ik moet nog douchen.

Tot later,

x-Valérie

The usual stuff

Ondertussen zijn we al donderdag 11 december. De tijd vliegt echt enorm. Vorig weekend ben ik vergeten mijn blog te updaten, dus daar ga ik nu eens werk van maken hé.

Vorige week hebben we de punten van ons deelexamen "Übung zur Erweiterung der mündlichen Kompetenz" teruggekregen. Resultaat: 1,3 wat overeenkomt 18/20 in België. Niet slecht hé voor een eerste examen. Laten we maar hopen dat het zo blijft...

Buiten de vele tetteruurtjes met Maren, volleybal en school is er niets speciaals gebeurd. Of misschien toch. Op een morgen was ik in de keuken aan het ontbijten toen Samuel zich bij mij kwam zetten. Hij moest namelijk eens iets kwijt. "Valérie," zei hij, "weet je dat je in je slaap luidop praat? Zo luid, dat ik het tot in mijn kamer kan horen." Oh nee, wat schaamde ik me daarover. Ik heb maar meteen gevraagd in welke taal ik droomde en gelukkig bleek dat in het Nederlands te zijn, wat hij natuurlijk niet begrijpt.

Deze maandag was het weer tijd voor de vermoeiendste dag van de week. Dit keer begon hij met een proefexamen voor vertalen van het Duits naar het Engels, eens benieuwd wat daar het resultaat van zal zijn. 's Namiddags hadden we recht en dan heb ik eens mijn stoute schoenen aangetrokken: Ik ben op de professor afgestap en heb hem gezegd dat zijn vak voor ons vrij moeilijk is, omdat hij zijn cursus zeer ingewikkel geschreven heeft. Jammer genoeg reageerde hij daar helemaal niet op. Dan heb ik Nicholas maar op hem afgestuurd. Hij vertelde de professor het zelfde en vroeg of er geen andere mogelijkheid was om aan punten te geraken. Dan stelde ik voor om een werkje te schrijven en wonder boven wonder zag de professor dat heel goed zitten. Jeej, nu hoeven we geen "Duitse crap" over het ontstaan van rechtssystemen hersenloos vanbuiten te blokken.

Dinsdag heb ik na de les een hele namiddag mijn "Referat" over "Sophie Scholl" en de "Weiβe Rose" ingeoefend. Gelukkig had ik ook nog woensdagvoormiddag om me daarop voor te bereiden. Tegen 4 uur was het dan zover: "Los geht's!" Met veel zenuwen begon ik mijn uitleg en na 45 minuten zat het hele gedoe erop. Nadat Frau Schulze zei, dat mijn "Referat" heel goed was, kon ik gerust op adem komen. En om helemaal te ontspannen ben ik 's avonds naar een feestje gegaan in Wohnheim-D, een studentenhuis op de campus. Aangezien er 's nachts geen bussen meer naar het station rijden ben ik bij Marta, een Italiaans meisje dat ik hier heb leren kennen, blijven slapen. Sneller dan gedacht ging vanmorgen de wekker en dan was het tijd voor alweer een nieuwe schooldag.

Dan wil ik me nog even tot de kaartjesschrijvers richten (jullie weten wel wie jullie zijn). Dank je wel voor de post. Vind het altijd leuk om iets van jullie te horen te krijgen.

Verder heb ik momenteel niets meer te zeggen, dus...tot de volgende :)

x-Valérie