Hm, woensdag was niet bepaald een heuglijke dag voor mij, want alles wat fout kon gaan, is ook helemaal fout gegaan.
Als eerste ben ik naar de vertaalles Engels-Duits gegaan, die oorspronkelijk bedoeld was voor 5. Semester, dat zijn studenten die nu aan hun vijfde semester beginnen. Aangezien ik nu ook in het vijfde semester zit dacht ik dat dit vak niet bepaald voor problemen zou zorgen, maar dat was dus buiten Frau Erdmann gerekend. Zij geeft deze vertaalles en is de coördinatrice van de faculteit vertalen en tolken. Op de infosessie had ze de Erasmusstudenten verzekerd dat ze al het mogelijke zou doen om ons te helpen. Daar hebben we echter weinig van gemerkt...Ze zei gewoon vlakaf dat deze les te moeilijk is voor ons en dat we zeker zouden buizen, want zelfs de helft van de Duitse studenten haalt het bij haar niet. Mooi, wat nu gedaan? Ah, dacht ik, ik zoek vanavond wel of er geen andere vertaallessen meer zijn, nu gaan we gewoon naar de volgende les, ons keuzevak Engels.
Om het lokaal te vinden waar het keuzevak doorging heb ik ook wel 't één en 't ander afgezocht. Tot 5 minuten voor aanvang van de les, was het lokaal nog niet bekend. De administratie op de Universität des Saarlandes loopt echt als gesmeerd! Maar soit, we konden er nu toch aan beginnen. Frau Gerke stelde zichzelf eerst even voor en vertelde dan wat er van ons verwacht werd dit semester. Daarna stelde ik haar de vraag hoeveel credits haar vak waard is, omdat wij er minstens 3 nodig hebben. Nu mogen jullie allemaal eens raden hoeveel credits we kunnen halen...2 credits dames en heren, nu zitten we alweer in de miserie. Volgende opdracht voor 's avonds: zoeken naar een nieuw keuzevak, fijn toch, zo kunnen we bezig blijven.
's Namiddags vond er nog een vertaalles plaats van het Duits naar het Engels, die we eigenlijk ook moeten volgen om aan ons 3 credits voor vertalen te komen, maar alweer was deze les niet geschikt voor ons, want ze nemen daarvoor enkel examenskandidaten aan...
's Avonds heb ik me dan nog eens op het lessenaanbod gestort om oplossingen te zoeken voor de 3 vakken van vandaag die we niet kunne volgen. 'k Heb mails geschreven naar professoren, uren gezocht naar andere vakken, maar dit heeft niks opgeleverd. Pff, echt frustrerend. Toen m'n papa dan 's avonds via skype belde, ben ik eigenlijk ook een beetje (of een beetje veel) mijn moed verloren en kwamen de traantjes opzetten. Ik had namelijk geen zin om nu al zeker te zijn van een herexamen vertalen, simpelweg omdat we hier niet aan de vertaallessen mogen deelnemen.
Wat volgde was een slapeloze nacht met gepieker alom.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten