The usual stuff

Ondertussen zijn we al donderdag 11 december. De tijd vliegt echt enorm. Vorig weekend ben ik vergeten mijn blog te updaten, dus daar ga ik nu eens werk van maken hé.

Vorige week hebben we de punten van ons deelexamen "Übung zur Erweiterung der mündlichen Kompetenz" teruggekregen. Resultaat: 1,3 wat overeenkomt 18/20 in België. Niet slecht hé voor een eerste examen. Laten we maar hopen dat het zo blijft...

Buiten de vele tetteruurtjes met Maren, volleybal en school is er niets speciaals gebeurd. Of misschien toch. Op een morgen was ik in de keuken aan het ontbijten toen Samuel zich bij mij kwam zetten. Hij moest namelijk eens iets kwijt. "Valérie," zei hij, "weet je dat je in je slaap luidop praat? Zo luid, dat ik het tot in mijn kamer kan horen." Oh nee, wat schaamde ik me daarover. Ik heb maar meteen gevraagd in welke taal ik droomde en gelukkig bleek dat in het Nederlands te zijn, wat hij natuurlijk niet begrijpt.

Deze maandag was het weer tijd voor de vermoeiendste dag van de week. Dit keer begon hij met een proefexamen voor vertalen van het Duits naar het Engels, eens benieuwd wat daar het resultaat van zal zijn. 's Namiddags hadden we recht en dan heb ik eens mijn stoute schoenen aangetrokken: Ik ben op de professor afgestap en heb hem gezegd dat zijn vak voor ons vrij moeilijk is, omdat hij zijn cursus zeer ingewikkel geschreven heeft. Jammer genoeg reageerde hij daar helemaal niet op. Dan heb ik Nicholas maar op hem afgestuurd. Hij vertelde de professor het zelfde en vroeg of er geen andere mogelijkheid was om aan punten te geraken. Dan stelde ik voor om een werkje te schrijven en wonder boven wonder zag de professor dat heel goed zitten. Jeej, nu hoeven we geen "Duitse crap" over het ontstaan van rechtssystemen hersenloos vanbuiten te blokken.

Dinsdag heb ik na de les een hele namiddag mijn "Referat" over "Sophie Scholl" en de "Weiβe Rose" ingeoefend. Gelukkig had ik ook nog woensdagvoormiddag om me daarop voor te bereiden. Tegen 4 uur was het dan zover: "Los geht's!" Met veel zenuwen begon ik mijn uitleg en na 45 minuten zat het hele gedoe erop. Nadat Frau Schulze zei, dat mijn "Referat" heel goed was, kon ik gerust op adem komen. En om helemaal te ontspannen ben ik 's avonds naar een feestje gegaan in Wohnheim-D, een studentenhuis op de campus. Aangezien er 's nachts geen bussen meer naar het station rijden ben ik bij Marta, een Italiaans meisje dat ik hier heb leren kennen, blijven slapen. Sneller dan gedacht ging vanmorgen de wekker en dan was het tijd voor alweer een nieuwe schooldag.

Dan wil ik me nog even tot de kaartjesschrijvers richten (jullie weten wel wie jullie zijn). Dank je wel voor de post. Vind het altijd leuk om iets van jullie te horen te krijgen.

Verder heb ik momenteel niets meer te zeggen, dus...tot de volgende :)

x-Valérie