hier ben ik alweer met een (laatste) update die dit keer van op Belgische bodem getypt wordt. Jullie hebben nog een korte beschrijving van de afgelopen week van me te goed en dan is het ook tijd om van het “blog gebeuren” afscheid te nemen.
Maandag was de laatste echte lesdag, want op dinsdag, woensdag en donderdag moest er geleerd worden voor de examens van “Culture Studies U.S.A.” en “Sprachwissenschaft”. Buiten het leren werd er natuurlijk ook tijd gemaakt voor babbels met de kotgenoten, afleveringen van Desperate Housewives, koken en valiezen pakken. Voor ik het wist was het vrijdag. Het eerste examen liep vlot en het tweede eigenlijk nog vlotter. Laten we hopen dat ik mezelf goed kan inschatten en dat ook de punten voor deze vakken in orde zijn. Tussen de examens door moest er nog het een en ander in orde gebracht worden: Puntenbriefjes werden afgestempeld, we werden uitgeschreven aan de unief en in het gemeentehuis, mailtjes werden gecheckt…Na het laatste examen nam ik de bus naar huis, heb ik brownies gebakken en samen met Maren op m’n gasten gewacht. We hadden namelijk een afscheidsavond gepland, waarop m’n 3 Italiaanse buddies, m’n kotgenoten en Julia waren uitgenodigd. Eerst kreeg ik cadeautjes en dan was het tijd om pizza te eten, wijn te drinken en te kletsen. Nadat de Italiaanse meisjes de deur uit waren, hebben Samuel, Maren en ik in onze persoonlijke cinema naar “Stolz und Vorurteil”, beter bekend als “Pride and Prejudice”, gekeken. Het werd een gezellige avond die rond 2 uur eindigde.
Maandag was de laatste echte lesdag, want op dinsdag, woensdag en donderdag moest er geleerd worden voor de examens van “Culture Studies U.S.A.” en “Sprachwissenschaft”. Buiten het leren werd er natuurlijk ook tijd gemaakt voor babbels met de kotgenoten, afleveringen van Desperate Housewives, koken en valiezen pakken. Voor ik het wist was het vrijdag. Het eerste examen liep vlot en het tweede eigenlijk nog vlotter. Laten we hopen dat ik mezelf goed kan inschatten en dat ook de punten voor deze vakken in orde zijn. Tussen de examens door moest er nog het een en ander in orde gebracht worden: Puntenbriefjes werden afgestempeld, we werden uitgeschreven aan de unief en in het gemeentehuis, mailtjes werden gecheckt…Na het laatste examen nam ik de bus naar huis, heb ik brownies gebakken en samen met Maren op m’n gasten gewacht. We hadden namelijk een afscheidsavond gepland, waarop m’n 3 Italiaanse buddies, m’n kotgenoten en Julia waren uitgenodigd. Eerst kreeg ik cadeautjes en dan was het tijd om pizza te eten, wijn te drinken en te kletsen. Nadat de Italiaanse meisjes de deur uit waren, hebben Samuel, Maren en ik in onze persoonlijke cinema naar “Stolz und Vorurteil”, beter bekend als “Pride and Prejudice”, gekeken. Het werd een gezellige avond die rond 2 uur eindigde.
de "kleine" pizza's
Was het lekker Samuel? - "Neen, niet echt, 'k heb maar 10 stukken gegeten."
Zaterdagmorgen was ik alweer vroeg uit de veren, want er moest nog het een en ander ingepakt worden. Rond half 10 kwam papa toe en zijn we de auto beginnen inladen. ’t Leek net alsof ik jaren weg was geweest, zo’n verhuis, “oh meine Güte”. Nadat ik afscheid had genomen van de kotgenoten zijn we richting Kalken gereden. ’t Begin van de rit was moeilijk, want dan kwamen er toch even traantjes opzetten, maar daarna ging het alweer veel beter.
Eens thuisgekomen hebben we alles binnengezet en heeft mama me met een list naar m’n kamer laten gaan. Toen ik de deur opende, zag ik niet mijn meubels, maar die van m’n ouders. Euh, staan mijn spullen dan in mama en papa hun grote kamer? Ik trok snel een spurtje en ja hoor, vanaf nu krijg ik de “master bedroom”. Wat een leuke verrassing. Maar alsof dat niet genoeg was, stonden er ook “welkomstbloemetjes” van mémé en pépé voor me klaar. Hoe lief…
Ik weet niet goed wat ik nog zoal kan zeggen, want 5 maanden Erasmus zijn niet in 1-2-3 samen te vatten. Wat ik wel kan zeggen is dat ik met gemengde gevoelens naar dat alles terugkijk. Ik ben heel blij dat ik thuis terug met open armen ontvangen werd, maar tegelijkertijd besef ik maar al te goed dat de afgelopen 5 maand nooit meer zullen terugkomen. Een bezoekje aan Saarbrücken zal er nog wel inzitten, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik kan alleszins terugkijken op een zeer geslaagd Erasmus avontuur, waar ik goede resultaten, mooie vriendschappen, een verbeterd Duits, wat meer zelfstandigheid, en levenslessen aan zal overhouden.
Dus dank je wel
- Hogent, omdat jullie ons de kans gegeven hebben op een “once in a life time experience”
- mama en papa: voor zowel de morele als de financiële steun, en om te zijn wie jullie zijn. Moesten jullie het nog niet weten, daarmee bedoel ik: schitterende ouders :)
- familie en vrienden, omdat jullie me o.a. op de hoogte hielden van wat er bij jullie gaande was
- Maren, omdat je zo’n fantastische kotgenote was
- lezers, die de moeite hebben gedaan om m’n schrijven te aanschouwen
- en nog vele anderen...
Nu ben ik dus definitief terug en kan ik vol goede moed aan een nieuw semester in Gent beginnen (dat jammer genoeg morgen al van start gaat).
Dank je voor alles, en Saarbrücken, het ga je goed...
Valérie
- mama en papa: voor zowel de morele als de financiële steun, en om te zijn wie jullie zijn. Moesten jullie het nog niet weten, daarmee bedoel ik: schitterende ouders :)
- familie en vrienden, omdat jullie me o.a. op de hoogte hielden van wat er bij jullie gaande was
- Maren, omdat je zo’n fantastische kotgenote was
- lezers, die de moeite hebben gedaan om m’n schrijven te aanschouwen
- en nog vele anderen...
Nu ben ik dus definitief terug en kan ik vol goede moed aan een nieuw semester in Gent beginnen (dat jammer genoeg morgen al van start gaat).
Dank je voor alles, en Saarbrücken, het ga je goed...
Valérie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten